Στα 37 του χρόνια, ύστερα από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, ο δικηγόρος Πάμπλο Γκιεσένοου αναγκάστηκε να ξαναχτίσει τη ζωή του από την αρχή. Βρήκε όμως ένα ισχυρό στήριγμα που του επέτρεψε να προχωρήσει: τον αθλητισμό.
Σήμερα 48 ετών, ο Πάμπλο αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι τα εμπόδια βρίσκονται συχνά στο μυαλό και όχι στο σώμα. Ούτε ένα τροχαίο που του κόστισε και τα δύο του πόδια δεν κατάφερε να ανακόψει την πορεία του.
Με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα διέψευσε τόσο τις προβλέψεις των γιατρών όσο και τις επιφυλάξεις ειδικών και αθλητών. Σήμερα αφηγείται την ιστορία του ως μια διαδρομή υπέρβασης, στην οποία ο αθλητισμός έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Η μέρα που άλλαξαν όλα
Το 2015 ο Πάμπλο ήταν 37 ετών. Ζούσε στην Κόρδοβα της Αργεντινής, εργαζόταν ως δικηγόρος, είχε δύο παιδιά και έπαιζε ποδόσφαιρο τρεις φορές την εβδομάδα. Ο αθλητισμός αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του από την παιδική του ηλικία.
Στις 22 Ιανουαρίου αποφάσισε να ταξιδέψει περισσότερα από 2.000 χιλιόμετρα για να κάνει έκπληξη στον πατέρα του στα γενέθλιά του. Καθώς οδηγούσε μόνος του μέσα σε καταρρακτώδη βροχή, το αυτοκίνητο υπέστη υδρολίσθηση. Έχασε τον έλεγχο, περιστράφηκε πολλές φορές και προσέκρουσε με σφοδρότητα στις προστατευτικές μπάρες του δρόμου.
Οι μπάρες διαπέρασαν το όχημα, προκαλώντας τον ακρωτηριασμό και των δύο ποδιών του. Παρέμεινε όμως σε πλήρη διαύγεια. Έδωσε στους διασώστες τα τηλέφωνα της οικογένειάς του και μόνο όταν έφτασε στο νοσοκομείο έχασε τις αισθήσεις του από την απώλεια αίματος.
Όταν ξύπνησε στη μονάδα εντατικής θεραπείας, έπρεπε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. «Όταν προσπάθησα να σηκωθώ, είδα ότι τα σεντόνια σταματούσαν στα γόνατά μου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Δεν είχε νόημα να θρηνώ για κάτι που δεν μπορούσε να αλλάξει», θυμάται.
Τα πρώτα προσθετικά μέλη
Παρά το σοκ, δεν επέτρεψε στον εαυτό του να παραδοθεί. Με τη στήριξη της οικογένειάς του αποφάσισε από την πρώτη στιγμή ότι δεν θα άφηνε το ατύχημα να τον καθορίσει.
«Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί από την αρχή επέλεξα να δω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι να εστιάσω σε όσα έχασα», λέει.
Η απώλεια της ανεξαρτησίας του ήταν ίσως η δυσκολότερη δοκιμασία. Εξαρτιόταν από άλλους για τις πιο απλές καθημερινές ανάγκες: για να μετακινηθεί, να κάνει μπάνιο ή να πάει στη δουλειά. Αυτό τον γέμιζε απογοήτευση και θλίψη. Ήθελε να ξαναβρεί την αυτονομία του πάση θυσία.
Ύστερα από επτά μήνες σε αναπηρικό αμαξίδιο, ο Πάμπλο μεταφέρθηκε σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης. Εκεί γνώρισε ανθρώπους με παρόμοιες εμπειρίες και είδε για πρώτη φορά τι μπορούσαν να προσφέρουν τα σύγχρονα τεχνητά μέλη. Αισθάνθηκε ξανά ελπίδα.
Οι φυσικοθεραπευτές και οι ορθοπεδικοί τον είχαν προειδοποιήσει ότι πιθανότατα θα χρειαζόταν μόνιμα μπαστούνι ή περιπατητήρα. Εκείνος όμως είχε ήδη προετοιμαστεί διαφορετικά. Καθ’ όλη τη διάρκεια της αποκατάστασης συνέχιζε να γυμνάζεται καθημερινά, γιατί πίστευε ότι ο αθλητισμός θα ήταν το κλειδί για την επιστροφή του στην αυτονομία.
Την πρώτη ημέρα που φόρεσε τα προσθετικά μέλη κατάφερε να σταθεί όρθιος και, προς έκπληξη όλων, περπάτησε χωρίς καμία υποστήριξη.
«Εκείνο το βράδυ πονούσε όλο μου το σώμα. Όμως η χαρά που ένιωσα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αισθάνθηκα πως είχα ξανακερδίσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.»
Η επιστροφή στον αθλητισμό
Ο Πάμπλο δεν αρκέστηκε στο να περπατήσει ξανά. Ήθελε να τρέξει, να παίξει ποδόσφαιρο και να επιστρέψει σε μια ενεργή ζωή.
Τότε γνώρισε τον ορθοπεδικό Γκουστάβο Ντίας, ο οποίος, αφού έμαθε την ιστορία του, του προσέφερε ειδικά αθλητικά προσθετικά μέλη της Ottobock, αντίστοιχα με εκείνα που χρησιμοποιούν κορυφαίοι αθλητές.
Λίγο αργότερα ξεκίνησε προπονήσεις στίβου και συμμετοχές σε αγώνες δρόμου. Από τα πρώτα τρία χιλιόμετρα έφτασε να τρέχει σταθερά αγώνες 10 χιλιομέτρων, ταξιδεύοντας πλέον σε ολόκληρη την Αργεντινή ως προσκεκλημένος αθλητικών διοργανώσεων.
Στη συνέχεια ανακάλυψε την ποδηλασία, συμμετείχε σε ποδηλατικούς αγώνες και δοκίμασε το δίαθλο. Επέστρεψε επίσης στο ποδόσφαιρο, ενώ άρχισε να παίζει τένις και padel, ακόμη και απέναντι σε αρτιμελείς αθλητές.
Δεν σταμάτησε εκεί. Ασχολήθηκε με την ορειβασία, συμμετείχε σε αποστολές στην Ακονκάγκουα, στο Σαμπακί και σε άλλες κορυφές, ενώ έμαθε ακόμη και σκι, παρά τις επιφυλάξεις όσων τον συμβούλευαν να μην το επιχειρήσει.
«Η πραγματική αποτυχία είναι να μην προσπαθείς»
Ο Πάμπλο επιμένει ότι το μήνυμά του δεν αφορά μόνο όσους βιώνουν μια μεγάλη τραγωδία.
«Απευθύνομαι κυρίως σε όσους είναι υγιείς, έχουν δουλειά, οικογένεια και ασφάλεια, αλλά αφήνουν τον φόβο ή τις δικαιολογίες να τους κρατούν ακίνητους.»
Δεν υπόσχεται εύκολες νίκες ούτε ηρωικές ιστορίες. Πιστεύει όμως βαθιά ότι η αδράνεια είναι η μόνη βέβαιη αποτυχία.
«Το να παλέψω δεν μου εγγυόταν ότι θα πετύχω. Το να παραιτηθώ όμως μου εγγυόταν σίγουρα την αποτυχία.»
Σήμερα, το μεγαλύτερο κίνητρό του είναι τα παιδιά του. Θέλει να τους αφήσει ως παρακαταθήκη όχι τις αθλητικές του επιτυχίες, αλλά έναν τρόπο να αντιμετωπίζουν τη ζωή.
«Η ζωή θα σε χτυπήσει, κάποιες φορές πολύ σκληρά. Το χειρότερο όμως που μπορείς να κάνεις είναι να παγώσεις, να λυπηθείς τον εαυτό σου και να σταματήσεις να προσπαθείς.»
ΠΗΓΗ: https://tn.com.ar/