Το δυστύχημα
Η ζωή του Beaumel ανατράπηκε στις 29 Ιανουαρίου 2025, όταν, ενώ παρείχε βοήθεια σε έναν οδηγό στην άκρη του δρόμου, ένα διερχόμενο αυτοκίνητο τον παρέσυρε και τον τραυμάτισε σοβαρά και στα δύο πόδια. Ακολούθησαν τρομερές μέρες: χειρουργικές επεμβάσεις, τεχνητό κώμα, δύο καρδιακές ανακοπές και μια σειρά από επιπλοκές. Ο Beaumel επέζησε, αλλά αναγκάστηκε να πάρει την οδυνηρή απόφαση να ακρωτηριαστεί στο δεξί πόδι, που είχε υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες.
Νηφάλιος και μαχητικός, ο Beaumel θυμάται πως δεν έχασε την ψυχραιμία του στον τόπο του δυστυχηματο, και οργάνωσε ο ίδιος τη διάσωσή του: «Λες στον εαυτό σου ότι η ζωή σου τελείωσε, αν δεν διαχειριστείς την κατάσταση. Οι περιπέτειες στο Ντακάρ με βοήθησαν να χειριστώ αυτή την κρίση: σαν καλός συνοδηγός, οργάνωσα τα πάντα, τηλεφώνησα στην οικογένειά μου, στους διασώστες, συγκέντρωσα τα χαρτιά μου όσο μπορούσα… Μάζεψα κομμάτια από το ένα πόδι, περίπου τριάντα, και τα έβαλα στο μπουφάν μου. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα αν θα επιζούσα…»
Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Ρενς. «Μετά από αρκετές δύσκολες μέρες, οι γιατροί μου εξήγησαν τα δύο πιθανά σενάρια. Πήρα την απόφαση να ακρωτηριαστώ στο δεξί πόδι — ελάχιστες οι πιθανότητες να το ξαναχρησιμοποιήσω ποτέ, ίσως σε δέκα χρόνια. Στο μυαλό μου, ήταν ξεκάθαρο: στόχος μου ήταν να είμαι στο Ντακάρ του 2026.»
Πέρασε δύο μήνες σε εντατική θεραπεία και τους επόμενους τέσσερις σε αποκατάσταση.
Έντεκα Μήνες Αργότερα
Έντεκα μήνες μετά, ο Beaumel βρίσκεται στην αφετηρία της 48ης έκδοσης του Ράλι Ντακάρ στο Γιανμπού, δίπλα στον Βέλγο Guillaume de Mévius. «Σήμερα, έχω την εντύπωση ότι δεν συνέβη ποτέ τίποτα! Σκεφτόμουν μόνο τον στόχο μου. Κάπου, ασυνείδητα, έσβησα αυτή την περίοδο. Όλα αυτά είναι πολύ μακριά πίσω μου. Αυτό μου επέτρεψε να εστιάσω στον αγώνα, έστω κι αν πολλά πράγματα χρειάζεται ακόμα να κανονικοποιηθούν. Όλοι με βοήθησαν να συμμετάσχω στις καλύτερες δυνατές συνθήκες: ο προσθετικός μου μου έφτιαξε ένα ειδικό πόδι (5 κιλά), οι γιατροί, οι νοσηλευτές, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου… Παρά όλα όσα έζησα, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι δεν θα ήμουν εδώ. Αυτή είναι όλη η ζωή μου τα τελευταία είκοσι χρόνια — στην Αφρική, στη Νότια Αμερική και στη Σαουδική Αραβία. Οι συνέπειες είναι βαριές, βέβαια, αλλά έχω την τύχη να έχω το μυαλό μου και να λειτουργεί καλά.»
Οι δυσκολίες στο ράλι με ένα προσθετικό πόδι
Ο οδηγός Guillaume de Mévius εκφράζει την εμπιστοσύνη του στον συνοδηγό του: «Χαίρομαι που ξανανταμώνω τον Ματιέ για αυτό που αντιπροσωπεύει ανθρώπινα, αλλά και επειδή αποτελούμε ένα πραγματικό δίδυμο.»
Και ο Beaumel παραδέχεται: «Τα προβλήματα που σχεδόν σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε (για παράδειγμα βλάβες στα λάστιχα) θα απαιτήσουν από τον Γκιγιόμ περισσότερη δουλειά πλέον! Κάναμε δύο αγώνες Μπάχα (Πορτογαλία και Τζέντα) σαν πρόβα για να αξιολογήσω τις ικανότητές μου και όλα πήγαν καλά. Ο ρυθμός του Ντακάρ όμως είναι πιο εντατικός. Είναι μια πολύ μεγάλη κούρσα 13 ειδικών σταδίων, δύσκολη, εξαντλητική, χωρίς ανάπαυλα. Ο φόβος μου είναι οι ειδικοί μαραθώνιοι — τέσσερις μέρες χωρίς τεχνική υποστήριξη. Με το προσθετικό πόδι, το να κοιμάμαι σε σκηνή δεν θα είναι εύκολο. Ένας επιπλέον περιορισμός που με ανησυχεί λίγο.»
Ένα ερωτηματικό πλανάται πάνω από τον Beaumel: «Θα αντέξω τις δεκαπέντε μέρες του αγώνα; Θα με ακολουθήσει το σώμα μου;» Το εσωτερικό της καμπίνας του Mini X-Raid Racing έχει διαμορφωθεί ειδικά ώστε να είναι άνετα καθισμένος. «Επειδή έχω μόνο το αριστερό πόδι και αυτό δεν αντέχει ακόμα πλήρως το βάρος μου, για να σταθεροποιηθώ μέσα στο αυτοκίνητο και να αντέχω τους κραδασμούς, χρειάστηκε να δημιουργήσουμε ένα ειδικό κάθισμα ώστε να ενσωματώνει και το προσθετικό μου πόδι και να έχω εύκολη πρόσβαση σ’ αυτό. Από φυσική άποψη, έχω δουλέψει για να ξαναχτίσω τη μυϊκή μου μάζα, αλλά όσον αφορά τη διάρκεια του αγώνα, δεν ξέρω αν θα με ακολουθήσει ή αν θα υποφέρω.»
Το δίδυμο δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του: «Πρέπει πάντα να θέτεις στόχους. Να φτάσουμε στον τερματισμό στο Γιανμπού την ημέρα των 50ών γενεθλίων μου (17 Ιανουαρίου), να κερδίσουμε μια ειδική κούρσα — γιατί όχι; Μια θέση στο top 5 θα μας επέτρεπε να συνεχίσουμε θετικά τη σεζόν. Να λέμε ότι διεκδικούμε τη νίκη θα ήταν αλαζονεία.»
Πολεμιστής και μαχητής, ο Beaumel δεν παραιτήθηκε ποτέ. Αν και δεν κατάφεραν τελικά να κατακτήσουν μια θέση στο τοπ 5, οι δυο φίλοι απέδειξαν ότι μπορούν να αγωνίζονται κι ότι άλλοι παράγοντες μπορεί να επηρεάσουν την απόδοση της ομάδας περισσότερο από ένα προσθετικο πόδι…